غزل ۸۱ - از صفای دل نباشد حاصلی درویش را

از صفای دل نباشد حاصلی درویش را
نان به خون تر می شود صبح صداقت کیش را ۱

نیست غیر از بستن چشم و لب و گوش و دهان
رخنه ای گر هست این زندان پر تشویش را ۲

شرکت روزی خسیسان را به فریاد آورد
بر سر نان پاره سگ دشمن بود درویش را ۳

مردم کوته نظر در انتظار محشرند
نقد باشد محنت فردا مآل اندیش را ۴

آسمان سنگدل از خاک راهش برنداشت
بر زمین چندان که زد خورشید تابان خویش را ۵

در خور پروانه ام بزم جهان شمعی نداشت
سوختم از گرمی پرواز، بال خویش را ۶

صبر کن بر تلخکامی ها که آخر روزگار
چشمه سار نوش سازد بوسه گاه نیش را ۷

از حباب خود هزاران چشم در هر جلوه ای
می کند ایجاد دریا تا ببیند خویش را ۸

گر به درد آمد دلت از ناله صائب، ببخش
ناله دردآلود می باشد درون ریش را ۹