غزل ۸۳ - غوطه دادم در دل الماس داغ خویش را

غوطه دادم در دل الماس داغ خویش را
روشن از آب گهر کردم چراغ خویش را ۱

شد چو داغ لاله خاکستر نفس در سینه ام
تا ز خون چون لاله پر کردم ایاغ خویش را ۲

چون شوم با خار و خس محشور در یک پیرهن؟
من که می دزدم ز بوی گل دماغ خویش را ۳

بی خودی را گردش چشم تو عالمگیر ساخت
از که گیرم، حیرتی دارم، سراغ خویش را ۴

می شود شور قیامت مرهم کافوریم
من که پروردم به چشم شور، داغ خویش را ۵

عشرت ده روزه گل قابل تقسیم نیست
وقف بلبل می کنم دربسته، باغ خویش را ۶

بیش ازین صائب نمی آید ز من اخفای عشق
چند دارم در ته دامن چراغ خویش را؟ ۷