غزل ۸۴ - تر به اشک تلخ می سازم دماغ خویش را

تر به اشک تلخ می سازم دماغ خویش را
زنده می دارم به خون دل چراغ خویش را ۱

از سیاهی شد جهان بر چشم داغ من سیاه
چند دارم در ته دامن چراغ خویش را؟ ۲

سازگاری نیست با مرهم ز بی دردی مرا
می کنم پنهان ز چشم شور، داغ خویش را ۳

کاروان بی خودی را نامه و پیغام نیست
از که گیرم، حیرتی دارم، سراغ خویش را ۴

خاطر مجروح بلبل را رعایت می کنم
این که می دزدم ز بوی گل دماغ خویش را ۵

با تهیدستی، ز فیض سیر چشمی چون حباب
خالی از دریا برون آرم ایاغ خویش را ۶

گر چه از مستی چو بلبل خویش را گم کرده اند
می شناسم نکهت گلهای باغ خویش را ۷

گر چه یک دل گرم از گفتار من صائب نشد
همچنان در فکر می سوزم دماغ خویش را ۸