غزل ۲۶۰۵ - ای باغ همی‌دانی، کز باد کی رقصانی؟

ای باغ هَمی‌دانی، کَزْ بادِ کی رَقصانی؟
آبِسْتنِ میوه‌سْتی، سَرمَستِ گُلِسْتانی ۱

این روحْ چرا داری؟ گَر ز آنک تو این جسمی
وین نَقْشْ چرا بَندی؟ گَر ز آنک همه جانی ۲

جانْ پیشکَشَت چِبْوَد؟ خُرما به سویِ بَصَره
وَزْ گوهر چون گویم؟ چون غَیرتِ عُمّانی ۳

عقلا زِ قیاسِ خود، زین رو تو زَنَخ می‌زَن
زان رو تو کجا دانی؟ چون مَستِ زَنَخْدانی ۴

دشوار بُوَد با کَر، طُنْبور نوازیدن
یا بر سَرِ صَفرایی، رَسمِ شِکَراَفْشانی ۵

می وام کُند ایمان، صد دیده به دیدارش
تا مَست شود ایمان، زان بادهٔیَزدانی ۶

در پایِ دلْ اُفتَم من، هر روز هَمی‌گویم
رازِ تو شود پنهان، گَر رازْ تو نَجْهانی ۷

کان مُهرهٔ شش گوشه، هم لایقِ آن نَطْع است
کِی گُنجَد در طاسی، شش گوشهٔ انسانی؟ ۸

شَمسُ الْحَقِ تبریزی من باز چرا گردم
هر لحظه به دستِ تو، گَر زانکه نه سُلطانی ۹