غزل ۹۷ - مرکز خاک است گردون آسمان عشق را

مرکز خاک است گردون آسمان عشق را
لامکان یک پله باشد آستان عشق را ۱

تا چه آید، روشن است، از دست این یک قبضه خاک
چرخ نتوانست زه کردن کمان عشق را ۲

گفتگوی عاشقی لاحول بی دردان بود
عقل نتواند شنیدن داستان عشق را ۳

پیش ازین اینجا نمک را قیمت الماس بود
شور من کان ملاحت ساخت خوان عشق را ۴

روز و شب ظاهر به داغ کهنه و نو می شود
نیست ماه و آفتابی آسمان عشق را ۵

گرم رفتاری چراغ پیش پای ما بس است
مشعل دیگر چه حاجت کاروان عشق را ۶

آسمان را رعشه هیبت به خاک انداخته است
کیست تا بر سر کشد رطل گران عشق را ۷

خاک را چون باد نعل جستجو در آتش است
نیست آسایش زمین و آسمان عشق را ۸

شکرلله صائب از اقبال همت، عاقبت
مهربان خویش کردم قهرمان عشق را ۹