غزل ۹۹ - نیست در دوران من میخانه حاجت خلق را

نیست در دوران من میخانه حاجت خلق را
بس بود پیمانه من تا قیامت خلق را ۱

کلک گوهربار من داد سخاوت می دهد
باش گو در آستین دست سخاوت خلق را ۲

می کند ایجاد، گفتار بلند اقبال من
گر نباشد رحم و انصاف و مروت خلق را ۳

گر حریف چرخ کم فرصت نگردم، می کنم
مهربان از راه گفت و گو به فرصت خلق را ۴

چون زمین هر چند زیردست و پا افتاده ام
آسمانم از بلندی های فطرت خلق را ۵

سوختم چون شمع تا روشن شد از من عالمی
سرمه من کرد از اهل بصیرت خلق را ۶

هزل و هجو و پوچ نتوان یافت در دیوان من
می رساند فال نیک من به دولت خلق را ۷

چون هما با هر که پیوستم سعادتمند شد
سایه من کرد از اهل سعادت خلق را ۸

عشق را آتش فروزم، حسن را روشنگرم
می نمایم گرم در مهر و محبت خلق را ۹

مستی آرد باده های تلخ و کلک من کند
هوشیار از باده تلخ نصیحت خلق را ۱۰

حرف حق از دشمنان خود نمی دارم دریغ
می کنم واقف ز اسرار حقیقت خلق را ۱۱

همچو صیقل صائب از دیوان من هر مصرعی
پاک سازد سینه از زنگ قساوت خلق را ۱۲