غزل ۱۰۰ - با زمین گیری به منزل می رسانم خلق را

با زمین گیری به منزل می رسانم خلق را
در بیابان طلب سنگ نشانم خلق را ۱

سینه بی کینه ای دارم که چون زنبور شهد
می شود شیرین دهان از کسر شانم خلق را ۲

می کنند از من تهی پهلو چو تیغ آبدار
گر چه از طبع روان، آب روانم خلق را ۳

این گرانجانان سزاوار سبکباری نیند
ورنه از یک ناله از خود می رهانم خلق را ۴

نیست از یوسف به جز حسرت نصیب مفلسان
از بهای خویش بر خاطر گرانم خلق را ۵

چون شراب تلخ، صائب نیست بی کیفیتی
حرف تلخی کز نصیحت می چشانم خلق را ۶