غزل ۱۲۰ - عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا
آهوان از چشم نگذارند صیاد مرا ۱

گر چه من چون غنچه دارم مهر خاموشی به لب
نکهت گل می کند تفسیر، فریاد مرا ۲

کارها را کارفرما آب و رنگی می دهد
ور نه جوی شیر زناری است فرهاد مرا ۳

صید لاغر دام با خود دارد از پهلوی خویش
حاجت دام و کمندی نیست صیاد مرا ۴

قطره ای هم در سواد دیده اش می بود کاش
اینقدر آبی که در تیغ است جلاد مرا ۵

صبر من در بی قراری ها قیامت می کند
ورنه می گیرد ازو خط عاقبت داد مرا ۶

از ادب صائب خموشم، ورنه در هر وادیی
رتبه شاگردی من نیست استاد مرا ۷