غزل ۱۲۴ - التفات زاهدان خشک، تر سازد مرا

التفات زاهدان خشک، تر سازد مرا
گرمی افسردگان افسرده تر سازد مرا ۱

اشک نیسانم، گدایی دارم از بحر گهر
چون صدف دامان پاکی، تا گهر سازد مرا ۲

معنی دور، از لباس لفظ می گردد جدا
مختصر کی این جهان مختصر سازد مرا ۳

شعله بی باک را از چوبکاری باک نیست
چوب گل از بوی گل دیوانه تر سازد مرا ۴

ناخن فولاد دارم در گشاد کارها
بوی خون صاحب جگر چون نیشتر سازد مرا ۵

بحر را تلخی ز آفت ها دعای جوشن است
تلخرویی از حلاوت بیشتر سازد مرا ۶

رشته عمرم به اندک فرصتی گردد گره
گر چنین بی تاب، آن موی کمر سازد مرا ۷

جذبه دریا بود صائب دلیل سیل من
کی ره خوابیده دلگیر از سفر سازد مرا؟ ۸