غزل ۱۳۷ - تا به کی بند گرانجانی به پا باشد مرا

تا به کی بند گرانجانی به پا باشد مرا
این زره تا چند در زیر قبا باشد مرا ۱

در جهان پاکبازی فقر هم دام بلاست
مهره در ششدر ز نقش بوریا باشد مرا ۲

فکر آب و دانه در کنج قفس بی حاصل است
زیر چرخ اندیشه روزی چرا باشد مرا ۳

تا ننوشانم، نگردد در مذاقم خوشگوار
در قدح چون خضر اگر آب بقا باشد مرا ۴

برنمی آیم به رنگی هر زمان چون نوبهار
سرو آزادم که دایم یک قبا باشد مرا ۵

نیست مرکز تابع پرگار در سرگشتگی
گر رود از جای گردون دل به جا باشد مرا ۶

سبزه تیغ ترا خون دو عالم شبنمی است
کیستم من کز تو چشم خونبها باشد مرا ۷

خصم عاجز را مروت نیست کردن پایمال
سبز سازم، خار اگر در زیر پا باشد مرا ۸

موج نتواند گرفتن دامن سیلاب را
مانع رفتار چون زنجیر پا باشد مرا؟ ۹

می کنم بر بستر گل خواب از بی حاصلی
بر سر بالین اگر برق فنا باشد مرا ۱۰

من که صائب از نسیم گل شوم بی دست و پا
طاقت نظاره گلشن کجا باشد مرا؟ ۱۱