غزل ۱۷۶ - خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا

خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرا
بالش پر می شود سنگی که شد بالین مرا ۱

آهم از دل تا به لب جولان کند در لاله زار
در گلو از بس گره شد گریه خونین مرا ۲

بس که ترسیده است از خواب پریشان چشم من
می گزد چون مار و عقرب بستر و بالین مرا ۳

از گرانی سنگلاخ آرد برون سیلاب را
کی شود سنگ ملامت لنگر تمکین مرا؟ ۴

در چمن چون از خمار باده گردم بی قرار
تاک از دست نوازش می دهد تسکین مرا ۵

من که چون خورشید از خوانش به قرصی قانعم
می کشد گردون چرا در خاک و خون چندین مرا؟ ۶

نیست از غفلت، نپردازم اگر دل را ز زنگ
ترسم این آیینه روشن، کند خودبین مرا ۷

ز آب تلخ و شور، روی خود نگرداندم ترش
تا چو گوهر استخوان در بحر شد شیرین مرا ۸

درک فکر نازک من شاهد فهمیدگی است
می کند تحسین خود، هر کس کند تحسین مرا ۹

در مذاق من به است از خنده دندان نما
اره گر بر سر گذارد جبهه پرچین مرا ۱۰

مستمع را می برد صائب کلام من ز هوش
کیست تا آید برون از عهده تحسین مرا؟ ۱۱