غزل ۱۸۰ - برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا

برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرا
بس بود چون لاله داغی یادگار او مرا ۱

یک دهن خمیازه ام چون زخم، بی شمشیر او
عالم آب است تیغ آبدار او مرا ۲

خط باطل می کشد بر صفحه آیینه ها
گر دل روشن کند آیینه دار او مرا ۳

می کند گرد یتیمی آب گوهر را زیاد
نیست گردی بر دل از خط غبار او مرا ۴

خون من خواهد گرفت از دامن او گرد من
کرد اگر با خاک یکسان انتظار او مرا ۵

می کنم از نامه و پیغام، اظهار حیات
سخت جانی کرد آخر شرمسار او مرا ۶

صائب از خشم و عتاب او ندارم شکوه ای
خوشترست از صد گل بی خار، خار او مرا ۷