غزل ۱۸۵ - خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مرا

خواب غفلت شد گران از بس ز خودبینی مرا
سیل نتواند ز جا کندن ز سنگینی مرا ۱

بود بی رنگی ز آفت جوشن داودیم
تخته مشق شکستن کرد رنگینی مرا ۲

تا درین گلشن پر و بالم چو طوطی سبز شد
غوطه در زنگ قساوت داد خودبینی مرا ۳

شد به من آب حیات از خاکساری خوشگوار
کرد دلسرد این سفال از کاسه چینی مرا ۴

گر شد از شیرین زبانی قسمت طوطی شکر
نیست جز جوش مگس حاصل ز شیرینی مرا ۵

دیگران گر انتظار روز محشر می کشند
محنت فرداست نقد از عاقبت بینی مرا ۶

از حیات رفته صائب حاصل من حسرت است
نیست غیر از دست پرخاری ز گلچینی مرا ۷