غزل ۲۰۵ - می کنم از سینه بیرون این دل افسرده را

می کنم از سینه بیرون این دل افسرده را
بشنوم تا چند بوی این چراغ مرده را؟ ۱

شب چو خون مرده و سنگ مزارش خواب توست
زنده گردان از عبادت این زمین مرده را ۲

ای گل بی درد، پر زر کن دهان بلبلان
در گره چون غنچه خواهی بست چند این خرده را؟ ۳

زنگ هیهات است از پیکان زداید خون گرم
باده چون آرد به حال خود دل افسرده را؟ ۴

از ترشرویان شود ماتم سرا دارالسرور
ره مده رضوان به جنت زاهد دلمرده را ۵

باعث آرامش دل گشت صائب خط یار
توتیای چشم باشد خاک، طوفان برده را ۶