غزل ۲۰۷ - می کند پامال، تن آخر دل آسوده را

می کند پامال، تن آخر دل آسوده را
می شود دامن کفن این پای خواب آلوده را ۱

جز پشیمانی ندارد حاصلی طول امل
چند پیمایی مکرر این ره پیموده را؟ ۲

آن که دارد آرزوی راه بی پایان عشق
کاش می دید این دل و دست و قدم فرسوده را ۳

می کشد در حلقه فرمان به اندک فرصتی
گوشمال آسمان، گوش سخن نشنوده را ۴

از دل شب می کند در یوزه روز سیاه
دید تا ماه تمام آن روی مشک اندوده را ۵

دل چو غافل شد ز حق، فرمان پذیر تن شود
می برد هر جا که خواهد اسب، خواب آلوده را ۶

کی برابر می کنم صائب به ماه و آفتاب؟
چهره بر آستان خاکساری سوده را ۷