غزل ۲۰۸ - کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را

کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده را
پایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را ۱

می شود ظاهر عیار فقر بعد از سلطنت
توتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را ۲

تن به هر تشریف ناقص کی دهد نفس شریف؟
کعبه هیهات است پوشد جامه پوشیده را ۳

همت عالی شود نازل ز پیوند خسیس
برگ کاهی مانع از پرواز گردد دیده را ۴

منع ما از سیر گلزار ای چمن پیرا مکن
ور نه برمی چیند آهی این بساط چیده را ۵

قدر یاقوت لب او را که می داند که چیست؟
جوهری قیمت نداند جوهر نادیده را ۶

گرمخونی می کند بیگانگان را آشنا
موج می شیرازه گردد صحبت پاشیده را ۷

صیقل دل های بی غم گر چه باشد ماه عید
تازه می سازد به ناخن داغ ماتم دیده را ۸

رتبه کامل عیاران بیش گردد از محک
نیست پروایی ز میزان مردم سنجیده را ۹

خود حسابان صائب از دیوان محشر فارغند
از حساب اندیشه ای نبود قیامت دیده را ۱۰