غزل ۲۱۴ - می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را

می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را
چند بتوان در گریبان داشت آتشپاره را؟ ۱

خون به جای آب از سرچشمه ها گردد روان
کوه بردارد اگر درد من بیچاره را ۲

عالم افسرده را مشاطه ای چون عشق نیست
صحبت فرهاد آدم کرد سنگ خاره را ۳

می کشد دامن به خون بی گناهان جلوه اش
نیست پروای سلیمان آن پری رخساره را ۴

آسمان آسوده است از بی قراری های ما
گریه طفلان نمی سوزد دل گهواره را ۵

دشمنان خویش را بی عشق دیدن مشکل است
می کنم قسمت به بی دردان، دل صد پاره را ۶

می کند امروز صائب موم نی در ناخنم
من که ناخن گیر می کردم به آهی، خاره را ۷