هوش مصنوعی: این متن شعری از صائب تبریزی است که با استفاده از استعاره‌ها و تمثیل‌های زیبا، به موضوعاتی مانند صبر و تلاش، دوری از طمع، گذر عمر و جوانی، و اهمیت نرم‌خویی و ملایمت در رفتار اشاره می‌کند. همچنین، تأکید بر این دارد که عشق واقعی هرگز سیر نمی‌شود و طمع باعث نابودی می‌شود.
رده سنی: 16+ این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و اخلاقی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

غزل ۲۱۵ - طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه را

طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه را
رشته بیرون آمده است از پای، ماه روزه را ۱

در مه شوال، دست از باده روشن مدار
صیقل سی روزه باید، ظلمت سی روزه را ۲

در خسیسان عیب ظاهر گردد اسباب طمع
می کند کوری مثنی، کاسه دریوزه را ۳

دل ز دنیا زودتر گردد جوانان را خنک
کهنگی از سردی آب است مانع کوزه را ۴

در غریبی زود میرد ناز پرورد وطن
شد نگین دان چار دیوار لحد فیروزه را ۵

سخت رویی با ملایم طینتان زیبنده نیست
در زمین نرم بیرون آور از پا موزه را ۶

دیده عاشق نگردد صائب از دیدار سیر
کز طمع سیری نباشد کاسه دریوزه را ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۵۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۱۴ - می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را
گوهر بعدی:غزل ۲۱۶ - چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.