غزل ۲۲۲ - می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه را

می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه را
شمع می گردد در اینجا گرد سر پروانه را ۱

کعبه را ده روز در سالی بود هنگامه گرم
موسم خاصی نباشد زایر بتخانه را ۲

عشق عالمسوز دل را از زمین گیری رهاند
سوختن شد باعث نشو و نما این دانه را ۳

همچو مسجد چشم بر راه چراغ وقف نیست
باده روشن چراغان می کند میخانه را ۴

تشنه چشمان را نسازد سیر الوان نعم
نیست از کیفیت می نشأه ای پیمانه را ۵

از جگرداری گل بی خار گردد خارزار
از نیستان نیست پروا جرأت شیرانه را ۶

این زمان رطل گران من بود هر قطره می
می کشیدم من که چون مینا به سر میخانه را ۷

از جمال حور و غلمان چشم حق بین بسته اند
زال دنیا چون فریبد همت مردانه را؟ ۸

خون رحمت را نهال خشک می آرد به جوش
می کند تر دست، زلف یار آخر شانه را ۹

می زداید زنگ کلفت از دل عشاق، عشق
نیست غیر از داغ صائب روزن این غمخانه را ۱۰