غزل ۲۲۴ - از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟

از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟
سیل یک مهمان ناخوانده است این ویرانه را؟ ۱

چاک سازند آسمان ها خیمه نیلوفری
دست اگر بردارم از لب نعره مستانه را ۲

عشق اگر از حسن عالمسوز بردارد نقاب
شمع چون پروانه گردد گرد سر پروانه را ۳

شد مکرر می پرستی، گردش چشمی کجاست؟
تا نهم بر طاق نسیان شیشه و پیمانه را ۴

فارغم از آشنایان تا به دست آورده ام
دامن لفظ غریب و معنی بیگانه را ۵

تا نظر بر خالش افکندم گرفتارش شدم
هست از صد دام گیرایی فزون این دانه را ۶

فارغند از عیش تلخ ما زمین و آسمان
نیست باک از تلخی می شیشه و پیمانه را ۷

چون خسیسان بخت سبز از چرخ مینایی مجو
از زمین دل برآر این سبزه بیگانه را ۸

حرف اهل درد را صائب به بی دردان مگوی
پیش خواب آلودگان کوته کن این افسانه را ۹