غزل ۲۵۴ - گر نظربازی به بال خود کند طاوس ما

گر نظربازی به بال خود کند طاوس ما
جوید از بهر رهایی روزنی محبوس ما ۱

غربت ما دردمندان، پله آزادگی است
نیست جز دام و قفس جای دگر مأنوس ما ۲

پنجه با زور جنون کردن نه کار هر کس است
سنگ می لرزد به خود از شیشه ناموس ما ۳

دست خود را چون صدف بر روی هم نگذاشتیم
تا نشد گنجینه گوهر کف افسوس ما ۴

گر چه یار از حال ما هرگز نمی گیرد خبر
خلوت آیینه خالی نیست از جاسوس ما ۵

تازه گردد در دل پرشور ما داغ کهن
می شود روشن چراغ کشته در فانوس ما ۶