غزل ۲۵۵ - تا خرام قامت او برد از سر هوش ما

تا خرام قامت او برد از سر هوش ما
پشت بر دیوار چون محراب ماند آغوش ما ۱

آمدی ای عشق و آتش در صلاح ما زدی
خوب کردی، پینه ای بود این ردا بر دوش ما ۲

جوهر ما را می لعلی نمایان می کند
می شود از باده افزون آب و رنگ هوش ما ۳

جام ما در پرده دارد نغمه های جانگداز
دست خود کوتاه دارید از لب خاموش ما ۴

نعره ما می کند مهر خموشی را سپند
خشت خم را در فلاخن می گذارد جوش ما ۵

پشتبانی چون سبو داریم در دیر مغان
گو مزن دست نوازش آسمان بر دوش ما ۶

نیستی صائب حریف داغ های سینه سوز
دست خود کوتاه دار از سینه پرجوش ما ۷