غزل ۲۶۶ - ناامیدی بردهد اشکی که می باریم ما

ناامیدی بردهد اشکی که می باریم ما
رزق قانون می شود تخمی که می کاریم ما ۱

هر که پا کج می گذارد ما دل خود می خوریم
شیشه ناموس عالم در بغل داریم ما ۲

در شکار شوخ چشمان دست و پا گم می کنیم
ورنه آهو را به دام خویش می آریم ما ۳

در کف عشقیم عاجز، ورنه در میدان رزم
شیر مردان را به مژگان جبهه می خاریم ما ۴

نیست صائب قسمت کوتاه بینان هوس
آنچه از چشم سیاهش در نظر داریم ما ۵