غزل ۳۷۶ - به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را

به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش را
رم آهو به استقبال می آید کمندش را ۱

که دارد شهسواری این چنین یاد از پری رویان؟
که از شادی نمی باشد نشان پاسمندش را ۲

شود هر حلقه ای انگشتر پای نگارینش
نبندد بر کمر آن شوخ اگر زلف بلندش را ۳

ز شیرینی به هم چسبد لب خمیازه پردازش
به خاطر بگذراند هر که لعل نوشخندش را ۴

نمی پیچید سر چون قمریان از طوق فرمانش
اگر صید حرم می دید زلف صید بندش را ۵

حیات جاودانی از خدا چون خضر می خواهم
که آرم در نظر با کام دل، قد بلندش را ۶

ز بی باکی به درد عاشق بی دل نپردازد
مگر خط مهربان سازد دل نادردمندش را ۷

به دیدن صید دلها می کند زلف رسای او
ز گیرایی نباشد احتیاج چین کمندش را ۸

که دارد صائب از خوبان چنین حسن گلوسوزی؟
که بلبل می کند از خرده گلها سپندش را ۹