غزل ۳۹۲ - درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟

درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟
که دارد یاد، هر خاری در او صد کاروان گل را ۱

چه پروا حسن مغرور از سرشک عاشقان دارد؟
ز شنبم بیش خواب ناز می گردد گران گل را ۲

ز جمعیت گسستم رشته امید، تا دیدم
که چون بندد کمر، بیرون برند از بوستان گل را ۳

میار از آستین زنهار بیرون دست گستاخی
که از هر خار، تیری هست در بحر کمان گل را ۴

لباس شرم، خوبان را ز رسوایی نگه دارد
که چون خندد، به بازار آورند از بوستان گل را ۵

نگردد حسن بی پروا، ز پاس خویشتن غافل
ز هر خاری است در زیر سپر تیغی نهان گل را ۶

دل نازک ندارد طاقت افسانه عاشق
فغان گرم بلبل می کند آتش عنان گل را ۷

ازان کنج قفس بر من گواراتر شد از گلشن
که نتوان دید با هر خار صائب همزبان گل را ۸