غزل ۴۱۰ - ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را

ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران را
گره در دل ز پیوندست دایم شاخساران را ۱

حریف خیره چشمان نیست حسن شرمناک تو
مکن زنهار دور از بزم خود ما خاکساران را ۲

قبول عشق چون فرهاد هر کس را کمر بندد
ز جان سختی کند دندانه تیغ کوهساران را ۳

گرانسنگی فلاخن را پر پرواز می گردد
به کوه صبر نتوان داد تسکین بی قراران را ۴

من بی دست و پا زین خردسالان چون ستانم دل؟
که نتواند رسید آتش به گرد این نی سواران را ۵

همانا هم قسم گشتند با هم لاله رخساران
که خون سازند در دل بوسه امیدواران را ۶

به شرم من ندارد عندلیبی یاد، این گلشن
که زیر بال و پر بردم به سر فصل بهاران را ۷

منه زنهار بیرون پای از حد گلیم خود
کز افتادن خطر کمتر بود دامن سواران را ۸

مرا کرده است صائب بی دل و دین گردش چشمی
که سازد نقل مجلس سبحه پرهیزگاران را ۹