غزل ۴۲۱ - ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را

ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را
به یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را ۱

ضعیفان را به چشم کم مبین در سرفرازی ها
که تیغ تیز بر دارد ز خاک راه سوزن را ۲

ز گردیدن سپهر سنگدل را نیست دلگیری
که در سرگشتگی باشد گشاد دل فلاخن را ۳

نظر را برگ کاهی از پریدن می شود مانع
بود بسیار، اندک کلفتی دلهای روشن را ۴

ندارد صبح با رخسار آتشناک او نوری
ید بیضا چراغ روز باشد نخل ایمن را ۵

عیار همت ما پست ماند از پستی گردون
نفس در سینه می سوزد چراغ زیر دامن را ۶

سخاوت مال را از دیده بدبین نگه دارد
به از دلجویی موران سپندی نیست خرمن را ۷

گرانجانی ندارد حاصلی در پله گردون
به لنگر، سنگ از گردش نیندازد فلاخن را ۸

چو قمری، سرو با آن سرکشی گیرد در آغوشش
نپیچد هر که صائب از خط تسلیم، گردن را ۹