غزل ۴۸۳ - خام ماندم ز می کهنه کشیدم تا دست

خام ماندم ز می کهنه کشیدم تا دست
نشود هیچ مرید از قدم پیر جدا! ۱

خاطر جمع مرا چند پریشان دارد؟
خواب آشفته جدا و غم تعبیر جدا ۲

همت آن است که موقوف نباشد به شعور
اوست حاتم که به طفلی نخورد شیر جدا ۳

سرما و خط تسلیم به هم پیوسته است
هدف ما نشود از قدم تیر جدا ۴

دل ما گرم طلب بود همان در دل خاک
این تب گرم نگردید ازین شیر جدا ۵

شوری از بخت نبردیم به تدبیر برون
ما که کردیم مکرر شکر از شیر جدا ۶

صائب آن روز که از قید جنون شد آزاد
شیونی خاست ز هر حلقه زنجیر جدا ۷

دل چسان گردد ازان زلف گرهگیر جدا؟
نشود جوهر از آیینه به شمشیر جدا ۸