غزل ۴۸۴ - نیست در دیده ما منزلتی دنیا را

نیست در دیده ما منزلتی دنیا را
ما نبینیم کسی را که نبیند ما را ۱

زنده و مرده به وادید ز هم ممتازند
مرده دانیم کسی را که نبیند ما را ۲

مردمی را نشود هیچ حجابی مانع
سرمه خاموش نسازد نظر گویا را ۳

دیدن عیب به هم می شکند شاخ غرور
مصلحت نیست که طاوس بپوشد پا را ۴

شمع در جامه فانوس نماند پنهان
عینک از پرده خواب است دل بینا را ۵

تا به حیرت نرسد دیده نمی آرامد
سیل در بحر فراموشی کند غوغا را ۶

عاشق از سنگ ملامت نشود رو گردان
طعمه از قاف سزد حوصله عنقا را ۷

با خودی سر ز حقیقت نتوان بیرون برد
گم شدن خضر بود این ره ناپیدا را ۸

گر چنین تنگ شود دیده گردون خسیس
آب از چشمه سوزن ندهد عیسی را ۹

نشد از زخم زبان شورش مجنون ساکن
خار و خس مانع طوفان نشود دریا را ۱۰

کیست جز گریه به دلتنگی ما رحم کند؟
سیل بر سینه مگر چاک زند صحرا را ۱۱

بی رخ تازه و پیشانی خندان صائب
چون صنوبر نتوان کرد ز خود دلها را ۱۲