غزل ۴۹۴ - طالعی کو، که کشم مست در آغوش ترا؟

طالعی کو، که کشم مست در آغوش ترا؟
بوسه تاراج کنم زان لب می نوش ترا ۱

از پر و بال پریزاد خوش آینده ترست
جلوه زلف پریشان به بر و دوش ترا ۲

لب میگون نتوانست ترا کردن مست
نیست ممکن می لعلی برد از هوش ترا ۳

خواهد از چشمه خورشید برآوردن گرد
گر چنین خط دمد از صبح بناگوش ترا ۴

نیست لازم لب نازک به سخن رنجه کنی
چشم گویاست زبان لب خاموش ترا ۵

نه چنان فصل بهار تو بود بر سر جوش
که دم سرد خزان افکند از جوش ترا ۶

بود ممکن که تو بی رحم ز من یاد کنی
می توانستم اگر کرد فراموش ترا ۷