غزل ۵۰۵ - ما که در خم ننمودیم فلاطون خود را

ما که در خم ننمودیم فلاطون خود را
صاف سازیم درین صومعه ها چون خود را؟ ۱

باده از خم به چهل روز به مینا آید
ما به یک جوش رساندیم به گردون خود را ۲

هیچ بر جای نماند از دل ما چون مرکز
تا فکندیم ازین دایره بیرون خود را ۳

از کشاکش نشود رشته جان فارغبال
تا نپیچیم بر آن قامت موزون خود را ۴

کوه غم در دل سودازده ما صائب
بیش از آن است که سنجیم به مجنون خود را ۵