غزل ۵۰۶ - نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را

نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را
خار و خس بستر سنجاب بود آتش را ۱

بهره از عمر بود تیره روانان را بیش
زودتر جذب کند خاک می بی غش را ۲

خوابش از بستر بیگانه پریشان نشود
هر که در زندگی از خاک کند مفرش را ۳

چشم بر شست تو دارند غزالان حرم
خالی از تیر به بازیچه مکن ترکش را ۴

به جز از جاذبه مهر و محبت صائب
کیست از خانه برون آورد آن سرکش را؟ ۵