غزل ۲۶۴۷ - دلا چون واقف اسرار گشتی

دِلا چون واقِفِ اسرار گشتی
زِ جُمله کارَها، بی‌کار گشتی ۱

همان سودایی و دیوانه می‌باش
چرا عاقل شُدی، هُشیار گشتی؟ ۲

تَفکُّر از برایِ بُرد باشد
تو سَرتاسَر همه ایثار گشتی ۳

همان ترتیبِ مَجنون را نِگَه دار
که از ترتیب‌ها بیزار گشتی ۴

چو تو مَستور و عاقل خواستی شُد
چرا سَرمَست در بازار گشتی؟ ۵

نِشَستن گوشه‌یی، سودت ندارد
چو با رِنْدانِ این رَهْ یار گشتی ۶

به صَحرا رو، بِدان صَحرا که بودی
دَرین ویرانه‌ها بسیار گشتی ۷

خَراباتی‌‌‌ست در همسایهٔ تو
که از بوهایِ میْ خَمّار گشتی ۸

بگیر این بو و می‌رو تا خَرابات
که هَمچون بو، سَبُک رَفتار گشتی ۹

به کوهِ قاف رو مانندِ سیمُرغ
چه یارِ جُغد و بوتیمار گشتی؟ ۱۰

بُرو در بیشهٔ مَعنی چو شیران
چه یارِ روبَه و کَفتار گشتی؟ ۱۱

مَرو بر بویِ پیراهانِ یوسُف
که چون یَعقوب، ماتَم دار گشتی ۱۲