غزل ۵۲۹ - نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرا

نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرا
یا ز فانوس، قباپوش توان کرد مرا ۱

بیش ازان است فروغ دل نورانی من
کز فلک در ته سرپوش توان کرد مرا ۲

خون من در جگر تیغ زند جوش نشاط
نیستم باده که بی جوش توان کرد مرا ۳

صاف گردیده ام از درد علایق چندان
که به صد رغبت می، نوش توان کرد مرا ۴

گوش تا گوش پرست از سخنم روی زمین
چه خیال است که خس پوش توان کرد مرا؟ ۵

شور من حق نمک بر همه دلها دارد
نیست ممکن که فراموش توان کرد مرا ۶

هست چون بحر زهر موج مرا آغوشی
کی تهیدست ز آغوش توان کرد مرا؟ ۷

غیر آن خط بناگوش، درین دعویگاه
حلقه ای نیست که در گوش توان کرد مرا ۸

نگزیده است مرا تلخی ایام چنان
که به تکلیف، قدح نوش توان کرد مرا ۹

هر کمندی نکند صید مرا چون منصور
صید چون دار به آغوش توان کرد مرا ۱۰

بس که صائب زده ام جوش ز رنگینی فکر
در قدح چون می سر جوش توان کرد مرا ۱۱