غزل ۵۶۵ - آب حیوان زند آب در میخانه ما

آب حیوان زند آب در میخانه ما
می گزد خضر لب از حسرت پیمانه ما ۱

از سر شیشه اگر پنبه بگیرد ساقی
گل ابری شود از گریه مستانه ما ۲

در دل ما نبود منزلتی دنیا را
گنج افتاده ز طاق دل ویرانه ما ۳

دانه سوخته خال، پر و بال رساند
بر لب کشت همان خال بود دانه ما ۴

چند از دور کسی دست بر آتش دارد؟
رشته فرسود ادب شد پر پروانه ما ۵

صائب از بس که پریشانی خاطر جمع است
جغد وحشت کند از سایه ویرانه ما ۶