غزل ۵۶۴ - هست چون تاک پر از باده رگ و ریشه ما

هست چون تاک پر از باده رگ و ریشه ما
پیش خم گردن خود کج نکند شیشه ما ۱

عالم از جلوه معنی است خیابان بهشت
که نسیم سحر او بود اندیشه ما ۲

قبضه خاک کجا دامن ما را گیرد؟
گردبادیم که در رقص بود ریشه ما ۳

دهن تیشه فرهاد به خون شیرین شد
به چه امید کند کار، هنرپیشه ما؟ ۴

خوش بود در قدم صافدلان جان دادن
کاش در پای خم می شکند شیشه ما ۵

بیستون تیغ به گردن کند استقبالش
چین جوهر چو به ابرو فکند تیشه ما ۶

تن ما از الف زخم، نیستان شده است
دل ما شیر و تن زخمی ما بیشه ما ۷

(دانه سوخته از برق نمی اندیشد
غم عالم چه کند با دل غم پیشه ما؟) ۸

(لاله ما به جگر داغ پلنگان دارد
پنجه در پنجه شیران فکند ریشه ما) ۹

سر مردانه خم باد سلامت صائب
محتسب کیست که بر سنگ زند شیشه ما ۱۰