غزل ۵۷۳ - دل نگردید شب وصل تهی از گله ها

دل نگردید شب وصل تهی از گله ها
طی شد این وادی و هموار نشد آبله ها ۱

اثر از گرمروان نیست، همانا گردید
در دل سنگ نهان آتش این قافله ها ۲

شور من بیش شد از چوب گل و سایه بید
گشت شیرازه دیوانگی این سلسله ها ۳

گفتم از آبله، چشمی بگشاید پایم
پرده خواب شد از غفلت من آبله ها ۴

ندهد سود به بی تابی دل صبر و شکیب
کی ز افشردن پا، کم شود این زلزله ها؟ ۵

در رضاجویی حق کوش، نه خشنودی خلق
ترک واجب نتوان کرد به این نافله ها ۶

مرگ چون باد خزان، خلق ورق های درخت
هست چون دوری اوراق ز هم فاصله ها ۷

منزلی نیست درین ره، نفس سوخته است
هر سیاهی که به چشم آید ازین مرحله ها ۸

صائب از فرد روان باش که چون موج سراب
رو به دریای عدم می رود این قافله ها ۹