غزل ۵۷۶ - به محفل تو که خاموش بود سپند آنجا

به محفل تو که خاموش بود سپند آنجا
کراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟ ۱

ز مکر سبحه شماران خدا نگه دارد!
که صد سرست به یک حلقه کمند آنجا ۲

بهشت را چه کنی، مگذر از مقام رضا
که زهر چشم گواراست همچو قند آنجا ۳

در آن حریم خموشم که نغمه منصور
شنیده اند مکرر ز هر سپند آنجا ۴

کشیده دار عنان چون سخن به عشق رسد
که پی ز تیزی ره می شود سمند آنجا ۵

ز دار و گیر فلک فارغند آگاهان
شکار غافلی افتد مگر به بند آنجا ۶

تو مست خواب و قدح های فیض در دل شب
تمام چشم که دستی شود بلند آنجا ۷

ز زلف او خبر دل که آورد صائب؟
چنین که پای نسیم صباست بند آنجا ۸