غزل ۶۲۹ - به خاک و خون نکشد خصمی زمانه مرا

به خاک و خون نکشد خصمی زمانه مرا
که تیر کج، گذرد راست از نشانه مرا ۱

درین ریاض من آن بلبل زمین گیرم
که نیست جز گره بال خویش دانه مرا ۲

کجاست حلقه دامی و گوشه قفسی؟
که مار شد خس و خاشاک آشیانه مرا ۳

بلاست خواب پریشان دراز چون گردد
چه دلخوشی بود از عمر جاودانه مرا؟ ۴

چو آفتاب مرا نیست سیم و زر در کار
که هست چهره زرین خود، خزانه مرا ۵

به غیر گرد یتیمی نمانده چون گوهر
امید ساحل ازین بحر بیکرانه مرا ۶

عجب که راه به سر وقت من برد درمان
چنین که درد گرفته است در میانه مرا ۷

چگونه پای به دامن کشم درین وادی
که موج ریگ روان است تازیانه مرا ۸

به خاک شوره کند تخم پاک را باطل
ستمگری که برون آورد ز خانه مرا ۹

به ابر رحمت این بحر، چشم بد مرساد!
که چون صدف ز گهر کرد آب و دانه مرا ۱۰

چنان فسرده ز وضع جهان شدم صائب
که نیست لذت از اشعار عاشقانه مرا ۱۱