غزل ۶۳۴ - لبت به خون جگر شسته روی مرجان را

لبت به خون جگر شسته روی مرجان را
خط تو ساخته خس پوش، آب حیوان را ۱

لب عقیق به دندان گرفته است سهیل
ز دور دیده مگر سیب آن زنخدان را؟ ۲

به آستین، سر اشکم فرو نمی آید
کفن ز اطلس خون بس بود شهیدان را ۳

بشوی نقش وطن را به رود نیل از دل
که نیست آب مروت به چشم، اخوان را ۴

جنون عشق ز فولاد پنجه دارد و من
به تار اشک رفو می کنم گریبان را ۵

هر آنچه داده قسمت بود روان پیش آر
گران مکن به دل خود قدوم مهمان را ۶

صفیر خامه صائب بلند چون گردید
نشست شعله آواز، عندلیبان را ۷