غزل ۶۳۳ - بهار شد که ببندند در گلستان را

بهار شد که ببندند در گلستان را
شکوفه پنبه شود گوش باغبانان را ۱

هزار بار فزون شمع آسیا کرده است
غبار خاطر من آفتاب تابان را ۲

حباب نیست، که از شرم لعل سیرابش
عرق به جبهه نشسته است آب حیوان را ۳

ز ماهتاب بناگوش یار می آید
که شیر مست کند ریگ این بیابان را ۴

صدف به کد یمین رزق خویش می گیرد
عبث به جود ستایش کنند نیسان را ۵

چه ساده ام که به دست تهی طمع دارم
که پر ز بوسه کنم چاه آن زنخدان را ۶

ز جرم عشق نهان داشتن پشیمانم
نمک چشیده و دزدیده ام نمکدان را ۷

بهشت سرمه ازین خاک می برد صائب
به مصر و شام چه نسبت بود صفاهان را؟ ۸