غزل ۶۴۲ - ز هوش برد چنان حیرت تو گلشن را

ز هوش برد چنان حیرت تو گلشن را
که سبز کرد خموشی زبان سوسن را ۱

کسی ز قید خزان و بهار شد آزاد
که همچو سرو ازین باغ چید دامن را ۲

نظر ز روی تو خورشید برنمی دارد
که نیست خیرگی از مهر، چشم روزن را ۳

ز قید چرخ ترا عشق می کند آزاد
که رستم آرد بیرون ز چاه بیژن را ۴

نبرد روح گرانی ز جسم یک سر موی
نداد فایده قرب مسیح سوزن را ۵

خوش است دفع گرانان به هر روش باشد
ملال نیست ز سرگشتگی فلاخن را ۶

به رنگ خویش برآورد روزگار، مرا
که رنگ ظرف بود آبهای روشن را ۷

مدام بر سر حرف است خامه صائب
همیشه جوش بهارست نخل ایمن را ۸