غزل ۶۴۱ - ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیست

ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیست
که سنگ، بار نگردد به دل فلاخن را ۱

دلیل جوهر ذاتی است با ضعیفان خلق
که تیغ تیز رباید ز خاک سوزن را ۲

نکرده سیر دل و چشم خوشه چینان را
به خانه نقل مکن زینهار خرمن را ۳

گناه ماست شب وصل اگر بود کوتاه
کند به موسم حج کعبه جمع دامن را ۴

به کفر و دین شده ام از صفای دل یکرنگ
که رنگ ظرف بود آبهای روشن را ۵

میان قهر خدا و عدو مشو حایل
به انتقام الهی گذار دشمن را ۶

چنان ز چشم بد خاکیان هراسانم
که میل می کشم از آه، چشم روزن را ۷

کشید هر که ز خصم انتقام خود صائب
ز انتقام خدا امن کرد دشمن را ۸

مکن دلیر نگاه آن بیاض گردن را
به تیره شب مکن اندوده صبح روشن را ۹