غزل ۶۶۱ - ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ما

ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ما
خمار صبح ندارد می شبانه ما ۱

ترا که ذوق سخن نیست فکر ساغر کن
که گشت چاک گریبان شرابخانه ما ۲

فسانه دگران خواب در بغل دارد
به چشم خواب نمک می زند فسانه ما ۳

عرق فشانی ابر بهار رنگین است
کنون که خال لب کشت گشت دانه ما ۴

به ناز کی چه میانش، چه جسم لاغر من
دویی کناره گرفته است از میانه ما ۵

زمین ز برگ خزان دیده خرقه پوش شود
اگر بهار کند رنگ عاشقانه ما ۶

کجاست دام فنا تا گلوی ما گیرد؟
قفس خلال شد از فکر آب و دانه ما ۷

کسی نماند که بر آه ما نسوخت دلش
سری کشید به هر روزنی زبانه ما ۸

خمار عشقت اگر دردسر دهد صائب
سری بکش به غزل های عاشقانه ما ۹