غزل ۶۶۲ - رسیده است به معراج اوج پستی ما

رسیده است به معراج اوج پستی ما
هزار پایه کم از نیستی است هستی ما ۱

به هر چه چشم گشادیم، عشق می بازیم
گرفت روی زمین را صنم پرستی ما ۲

نسیم صبح فنا تیغ بر کف استاده است
نفس چگونه برآرد چراغ هستی ما؟ ۳

به گوش، خنده مینای می گران آید
ز بس که هست سبکروح، خواب مستی ما ۴

غذای روح به تن می دهیم از غفلت
به خویش خاک ببالد ز تن پرستی ما ۵

غنیمت است دمی آب خوش درین عالم
به ذوق آب خمارست می پرستی ما ۶

شبی که سایه کند می به جام ما صائب
سیاه روز نگردد چراغ هستی ما ۷