غزل ۶۷۸ - چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جدا

چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جدا
خون می خورد ز جلوه هر نازنین جدا ۱

شب کار من گداختن و روز مردن است
تا همچو موم گشته ام از انگبین جدا ۲

چون رفت دل ز دست، نیاید به جای خویش
چون نافه ای که گشت ز آهوی چین جدا ۳

پیچیده همچو گرد یتیمی به گوهریم
ما را ز یکدگر نکند آستین جدا ۴

هر جا کنند نقل، شود نقل انجمن
حرفی که شد ازان دو لب شکرین جدا ۵

چون پرده های دیده یعقوب شد سفید
تا شد صدف ز صحبت در ثمین جدا ۶

گریند خون به روز من و روزگار من
جان حزین جدا، دل اندوهگین جدا ۷

دامان سایلان، سپر برق آفت است
از هیچ خرمنی نشود خوشه چین جدا! ۸

چون برخوری به سنگدلان نرم شو که موم
از روی نرم، نقش کند از نگین جدا ۹

صائب در آفتاب جهانتاب محو شد
هر شبنمی که شد ز گل و یاسمین جدا ۱۰