غزل ۶۸۲ - می سوزد آرزو دل پراضطراب را

می سوزد آرزو دل پراضطراب را
بر سیخ می کشد رگ خامی کباب را ۱

از تنگی دل است که کم گریه می کنم
مینای غنچه زود نریزد گلاب را ۲

این است اگر طراوت و این است اگر صفا
خواهد گداختن عرق شرم آب را ۳

فیض تجردست که ابیات عرش سیر
بر سر دهند جا نقط انتخاب را ۴

صائب به فکر گوشه چشمی فتاده ایم
دیگر مگر به خواب ببینیم خواب را ۵