غزل ۶۹۱ - در جوش گل شراب ننوشد کسی چرا؟

در جوش گل شراب ننوشد کسی چرا؟
با رحمت خدای نجوشد کسی چرا؟ ۱

تا ابر نوبهار پریشان نگشته است
چون رعد هر نفس نخروشد کسی چرا؟ ۲

در موسم بهار، می لاله رنگ را
چون لاله کاسه کاسه ننوشد کسی چرا؟ ۳

گرم است تا ز آتش گل سینه بهار
از سنگ همچو چشمه نجوشد کسی چرا؟ ۴

چون دامن وصال به کوشش گرفته اند
چندان که ممکن است نکوشد کسی چرا؟ ۵

این شیشه ها چو ابر تنک بی طراوتند
در پای خم شراب ننوشد کسی چرا؟ ۶

دریا ز موج دست ستم چون برآورد
پیراهن حباب نپوشد کسی چرا؟ ۷

چون خوردنی است کاسه زهری که قسمت است
با جبهه گشاده ننوشد کسی چرا؟ ۸

یاقوت یافت در جگر سنگ آب و رنگ
دیگر برای رزق بکوشد کسی چرا؟ ۹

غافل مشو ز حق به امید قبول خلق
یوسف به سیم قلب فروشد کسی چرا؟ ۱۰

صائب به شکر سینه گرمی که داده اند
چون گل به خار، گرم نجوشد کسی چرا؟ ۱۱