غزل ۲۶۶۶ - به تن این جا، به باطن در چه کاری؟

به تَن این جا، به باطِن در چه کاری؟
شکاری می‌کُنی، یا تو شکاری؟ ۱

کَزو در آیِنِه ساعت به ساعت
هَمی‌تابَد عَجَب نَقْش و نِگاری ۲

مِثالِ بازِ سُلطان است هر نَقْش
شکار است او و می‌جویَد شکاری ۳

چه ساکن می‌نِمایَد صورتِ تو
درونِ پَرده تو بس بی‌قَراری ۴

لِباسَت بر لبِ جوی و تو غَرقه
ازین غَرقه، عَجَب سَر چون بَرآری؟ ۵

حَریفَت حاضر است آن جا که هستی
وَلیکِن گَر بگوید، شَرم داری ۶

به هر شیوه که گَردد شاخْ رَقصان
نباشد غایِب از بادِ بهاری ۷

مَجِه تو سو به سو ای شاخ ازین باد
نمی‌دانی کَزین با دست یاری؟ ۸

به صد دَستان به کارِ توست این باد
تو را خود نیست خویِ حَق گُزاری ۹

ازویابی به آخِر هر مُرادی
هَمو مَستی دَهَد، هم هوشیاری ۱۰

بِپُرس او کیست؟ شَمسُ الدّینِ تبریز
به جُز در عشقِ او، تا سَر نَخاری ۱۱