غزل ۲۶۶۵ - صلا ای صوفیان کامروز باری

صَلا ای صوفیان کِامْروز باری
سَماع است و نَشاط و عیش آری ۱

صَلا کَزْ شش جِهَت درَها گُشاده‌ست
زِ قَعْرِ بَحْر پیدا شُد غُباری ۲

صَلا کین مَغزها امروز پُر شُد
زِ بویِ وصلِ جانی، جانْسِپاری ۳

صَلا که یافت هر گوشیّ و هوشی
زِ بی‌هوشیِّ مُطْلَق، گوشْواری ۴

صَلا که ساعتی دیگر نیابی
زِ مشرق تا به مَغرب هوشیاری ۵

دَران میدان که دَیّاری نمی‌گشت
به هر گوشه‌‌‌ست روحانی سَواری ۶

چو هیزُم اَنْدَرین آتش دَرآیید
که تا هفتم فَلَک دارد شَراری ۷

میانِ شوره خاکِ نَفْسِ جُزوی
به هر سویی درختی، جویباری ۸

تو اَنْدَر باغ‌ها دیدی که گیرد
درختی مَر درختی را کِناری ۹